دوست دارم با یه کادیلاک ۸ سیلندر قدیمی (از اینا که شیشه عقبش با کاپوت عقب زاویه ۹۰ درجه داره) توی بیابونای آمریکا چهارصد پونصد کیلومتر برونم بعد برسم به دونه از این کافه های متروک بین راه و بغل تنها پمپ بنزینش پارک کنم و به پیرمردی که اونجا خوابش برده بگم:
Fill'er up
بعدشم برم توی کافه و چهار پنج تا مالشعیر لیمویی یه نفس برم بالا... (راستی توی بلاد کفر هم مالشعیر لیمویی پیدا میشه؟)

ولي نصف شب، آنوقتي كه شهر شيراز با كوچه هاي پر پيچ و خم، باغهاي دلگشا و شرابهاي ارغوانيش بخواب ميرفت، آن وقتيكه ستاره ها آرام و مرموز بالاي آسمان قيرگون به هم چشمك ميزدند، آن وقتيكه مرجان با گونه هاي گلگونش در رختخواب آهسته نفس ميكشيد و گزارش روزانه از جلوي چشمش ميگذشت، همانوقت بود كه داش آكل حقيقي، داش آكل طبيعي با تمام احساسات و هوا و هوس، بدون رودربايستي از تو قشري كه آداب و رسوم جامعه بدور او بسته بود، از توي افكاري كه از بچگي باو تلقين شده بود، بيرون ميآمد و آزادانه مرجان را تنگ در آغوش مي كشيد، تپش آهسته قلب، لبهاي آتشي و تن نرمش را حس ميكرد و از روي گونه هايش بوسه ميزد. ولي هنگاميكه از خواب مي پريد، بخودش دشنام ميداد، به زندگي نفرين ميفرستاد و مانند ديوانه ها در اطاق بدور خودش مي گشت، زير لب با خودش حرف ميزد و باقي روز را هم براي اين كه فكر عشق را در خودش بكشد به دوندگي و رسيدگي بكارهاي حاجي ميگذرانيد...

 ساعت پنج بعد از ظهر آنروز، وقتيكه مهمانها گوش تا گوش دور اطاق روي قاليها و قاليچه هاي گرانبها نشسته بودند و خوانچه هاي شيريني و ميوه جلو آنها چيده شده بود، داش آكل با همان سر و وضع داشي قديمش، با موهاي پاشنه نخواب شانه كرده، ارخلق راه راه، شب بند قداره، شال جوزه گره، شلوار دبيت مشكي، ملكي كار آباده و كلاه طاسولة نو نوار وارد شد. سه نفر هم با دفتر و دستك دنبال او وارد شدند. همه مهمانها بسر تا پاي او خيره شدند. داش آكل با قدمهاي بلند جلو امام جمعه رفت، ايستاد و گفت:
"آقاي امام، حاجي خدا بيامرز وصيت كرد و هفت سال آزگار ما را توي هچل انداخت. پسر از همه كوچكترش كه پنج ساله بود حالا دوازده سال دارد. اينهم حساب و كتاب دارائي حاجي است. (اشاره كرد به سه نفري كه دنبال او بودند.) تا به امروز هم هرچه خرج شده با مخارج امشب همه را از جيب خود داده ام.
حالا ديگر ما به سي خودمان آنها هم به سي خودشان."

 http://www.sokhan.com/hedayat/dash-akol.pdf

این همون مخابرات فاسدیه که sms هامونو قطع میکنه بعد میگه مشکل فنی داشت...

http://tabnak.ir/fa/pages/?cid=59739

این روزها کمتر حرف میزنم، آروم راه میرم، حتی پشت فرمون هم خیلی گار نمیدم! (هیجان) از صبح روز اون شنبه کذایی (23 خرداد) اینجوری شدم. همه اینجورین. یادمه اون روز صبح تو خیابون همه دمق بودن، همه آروم میرفتن، هیچ کی تو همت گاز نمیداد! چرا اون روز صبح هیچ پرچم ایران به دستی تو خیابونا نبود؟ چرا طرفداراش خوشحال نبودن؟ چرا نریختن تو خیابونا؟ اگه اون یکی برده بود خیابونا اون روز صبح انقدر سوت و کور بود...

مگه خودتون چهار تا ابله نذاشتین جلومون گفتید به یکی شون رای بدین؟ خب ما هم به یکیشون رای دادیم دیگه! چرا مردمو مثل پشه میزنین؟ مردم پشه نیستن، بسه دیگه! من نمیتونم صحنه های کتک خوردن مردمو ببینم! به خدا نمیتمونم! هنوز جرات نکردم صحنه مرگ اون دخترک ندا رو ببینم یا صحنه مرگ اون یکی مرده یا حتی فیلم کتک خوردن هارو نمیتونم بیینم. فقط چند تایی عکس دیدم! طرف داره با آرامش و اعتماد به نفس میزنه! انگار داره تو سر سوسک میزنه! حتی وقتی سوسک میکشیم هم ممکنه یه ذره چندشمون بشه ولی اونا اینجوری نیستن...

مگه چیکار کردین؟ از چی میترسین؟ دو هفتس همه چی قطعه! موبایل، تلفن خارج، اینترنت، ماهواره ... آخه چقدر ارباب حلقه ها ببینم؟ تو عید هم این همه فیلم نمیذاشتین! چرا مزخرف پخش میکنین؟ مردم بسیجیارو میزدن؟ مردم بانک آتیش زدن؟ مردم مسجد آتیش زدن؟ مردم تیر اندازی کردن؟ اگه مردم این همه کار کرده بودن که تا حالا حکومت عوض شده بود!

برادر فصل الخطاب! یه زنگ میزدی رئیس بانک مرکزی میپرسیدی این طرف دروغ گفته یا نه! یا حداقل بهش میگفتی آمارهای واقعی رو از تو سایتش برداره! یا میتونستی از آقای جوادی آملی بپرسی که این واقعا گفته هاله نور یا نه! اصلا برام مهم نیست که گفته یا نه چون ممکنه واقعا اعتقادات ساده و سردستی داشته باشه و خب یه چیزایی دیده باشه! (داستان اسمال در نیویورک) اما خوب دروغ چرا؟

وقتی شبا صدای الله اکبر میشنوم میگم هنوز چند تا آدم امیدوار هست! خدایا این چهار سالو به خیر بگذرون...

اگه 1000 کیلومتر اون طرفتر توی یکی از کوچه پس کوچه های یه محله خلوت تو آبادان، یه ماشین بیاد جلو ازت آدرس بپرسه ببینی طرف همکار اتاق بغلی محل کارته چی میتونی بگی بجز اینکه: دنیا چقدر کوچیکه؟

دوستی اومده بود خونمون و چند تا سوال خفن پرسید که به تمام دونسته ها و ندونسته های خودم بدگمان شدم. اون پرسید:
- چرا همه پیامبرا تو منطقه خاورمیانه و این طرفا اومدن؟ مگه چینی ها و پرو ای ها نباید هدایت میشدن؟
- چرا نشونه های بهشت فقط چیزاییه که تو عربستان پیدا نمیشه؟ چرا نمیگفتن تو بهشت آناناس و نارگیل هست؟
- چرا تو تورات اومده که خدا با یعقوب کشتی گرفت و شکست خورد؟
و کلی سوال دیگه که من برا خیلیاشون جوابی نداشتم!
.
.
.
تو هفته ای که گذشت یک سفر رفتیم کیش و از هوای عالی و ماشینای بی نظیر و ارزونش (!) حسابی لذت بردم (تویوتا کمری دنده اتومات V6 همش ۱۵ میلیون). چند تا فیلم خوب هم دیدم از جمله:

And god created woman
Fatal Attraction
Pit and the Pendulum
MASH
City of Women
American History X

بد پیچید جلوم! ظاهرش یه پراید پیزوری بود ولی خوب میومد! یه جوونکی پشتش بود که خوب گاز میداد. من تو لاین اول بودم، از پشت چسبوندم بهش. گفتم بالاخره این شیش میلیونی که بیشتر از پراید پول دادم باید یه جا به کار بیاد. یه لحظه لاین دوم خالی شد، لایی کشید رفت تو اون لاین، منم سریع جاشو تو لاین اول پر کردم. دنده دو شتاب خوبی داره، گاز دادم، دور موتور رفت رو ۵۰۰۰ سرعت رو ۶۰. حالا بغل دستش بودم! معلوم بود عصبیه که چرا رفته اون لاین. خیلی گاز میداد، حالا رفتم دنده سه، صدای موتور یه خورده افتاد. از بغل چسبونده بود بهم، میخاست از ترس اینکه بهم نماله لاینو خالی کنم که بیاد جام، آخه انگار همین لاین اول بهتر میرفت. اون لاین داشت کند میشد. حالا من جلوتر از اون بودم، گاز دادم. دور موتور رو ۵۵۰۰ سرعت رو ۹۰. دیگه ازش رد شده بودم! پل آزمایش باریکتر از اون بود که بخواد با لایی بازی بهم برسه. تو آینه میدیدمش، پیچید تو شیخ فضل الله جنوب. یه لبخند رضایت زدم و گفتم آفرین رخش من!

A married man was having an affair with his secretary.  One day they went to her place and made love all afternoon. Exhausted, they fell asleep and woke up at 8 PM. The man hurriedly dressed and told his lover to take his shoes outside and rub them in the grass and dirt.  He put on his shoes and drove home. 'Where have you been?' his wife demanded. 'I can't lie to you,' he replied, 'I'm having an affair with my secretary. We had sex all afternoon.'  She looked down at his shoes and said: 'You lying bastard! You've been playing golf!'

اگر نمیتوانیم به اندازه کافی خویشتندار باشیم، اگر تنها پس از شنیدن چند کلمه تند درباره شخصیت یا دستاوردهایمان به گریه می افتیم، دلیل آن ممکن است این باشد که تایید دیگران بخش مهمی از قابلیت ما برای اعتقاد به حقانیت خودمان را تشکیل میدهد. ما احساس میکنیم که حق داریم عدم محبوبیت را نه فقط به خاطر دلایل علمی یا پیشرفت و بقا، بلکه به این دلیل جدی بگیریم که مورد تمسخر یا انتقاد قرار گرفتن، نشانه روشنی از گمراهی ماست...
اشتباهات فکری و نادرستی شیوه زندگی ما را در هیچ موردی و به هیچ وجه هرگز نمیتوان صرفا با این واقعیت اثبات کرد که با مخالفت روبرو شده ایم. آنچه باید نگرانمان کند تعداد مخالفان ما نیست، بلکه درست بودن دلایل آنها برای این کار است. ما باید به جای توجه به عدم محبوبیت، به دلایل آن توجه کنیم. این که بشنویم تعداد زیادی از اطرافیان ما را دچار اشتباه میدانند ممکن است هراسناک باشد، ولی پیش از ترک موضع خود، باید به روش آنها برای دستیابی به این نتایج توجه کنیم. درستی یا نادرستی روش تفکر  آنهاست که اهمیتی که به این نظرات میدهیم را تعیین میکند.

                                                                                          از کتاب "تسلی بخشیهای فلسفه"

- دوست خوبم رضا! به خاطر این کتاب عالی که به من هدیه دادی متشکرم...

- یک روز عصر میدان امام حسین - راسته لباس نظامی فروشیا

سعی میکنم یه کم نمک بریزم: سلام داش! ما کارت پایان خدمتو گرفتیم! اومدیم لباسمونو برفوشیم!

یه نفر بغل دستم داشت پوتین امتحان میکرد. یه نگاه پر افسوسی بهم کرد که فهمیدم چس ماه خدمته! سعی کرد نگاهش حالت نگاه آدمای عاقل اندر سفیه باشه که مثلا خیلی بی مزه ای! ولی ۲۰ ماه شوخی نیست! هر چقدر هم شوخیم بی مزه باشه...

بعد ۴-۵ تا مغازه بالا پایین کردن و چک و چونه زدن بالاخره ۳ دست لباس نو نیرو زمینی و کاپشن و کلاه و پوتین و آرم و علائم و غیره همرو با بدبختی فروختم ۵ هزار تومن! این سربازی حتی لباساشم بی ارزشه!

حالا موندم با حقوق ماه آخرم چیکار کنم؟ ۲۹۸۰۰ تومن! میشه باهاش یه قاقالیلی خرید؟

تنبیه یعنی چی؟
       یعنی زدن
       یعنی کتک زدن
       یعنی مثلا چک میزنن تو گوش آدم
       یعنی مثلا با چوب میزنن تو دست آدم
تشویق یعنی چی؟
       تشویق؟ نمیدونم
       نمیدونم
       نمیدونیم آقا
       یعنی دست زدن
       یعنی مثلا برا آدم دست بزنن
نسل امروز ما وقتی کوچکتر بود نمیدونست تشویق چیه ولی با نواع تنبیه آشنا بود. اعتماد بنفس وضعیت افتضاحی داشت و بعضیاشون حتی از حرف زدن با آدم بزرگا میترسیدن. هم سن و سالای خودمونو وقتی دبستانی بودن تو مشق شب کیارستمی دیدید؟ حالا میفهمم چرا تو جوونای امروز انقدر آدم داغون هست!