اگر نمیتوانیم به اندازه کافی خویشتندار باشیم، اگر تنها پس از شنیدن چند کلمه تند درباره شخصیت یا دستاوردهایمان به گریه می افتیم، دلیل آن ممکن است این باشد که تایید دیگران بخش مهمی از قابلیت ما برای اعتقاد به حقانیت خودمان را تشکیل میدهد. ما احساس میکنیم که حق داریم عدم محبوبیت را نه فقط به خاطر دلایل علمی یا پیشرفت و بقا، بلکه به این دلیل جدی بگیریم که مورد تمسخر یا انتقاد قرار گرفتن، نشانه روشنی از گمراهی ماست...
اشتباهات فکری و نادرستی شیوه زندگی ما را در هیچ موردی و به هیچ وجه هرگز نمیتوان صرفا با این واقعیت اثبات کرد که با مخالفت روبرو شده ایم. آنچه باید نگرانمان کند تعداد مخالفان ما نیست، بلکه درست بودن دلایل آنها برای این کار است. ما باید به جای توجه به عدم محبوبیت، به دلایل آن توجه کنیم. این که بشنویم تعداد زیادی از اطرافیان ما را دچار اشتباه میدانند ممکن است هراسناک باشد، ولی پیش از ترک موضع خود، باید به روش آنها برای دستیابی به این نتایج توجه کنیم. درستی یا نادرستی روش تفکر  آنهاست که اهمیتی که به این نظرات میدهیم را تعیین میکند.

                                                                                          از کتاب "تسلی بخشیهای فلسفه"

- دوست خوبم رضا! به خاطر این کتاب عالی که به من هدیه دادی متشکرم...