پودر لباسشویی

مغازه سر کوچمون
- سلام آقا یه بسته پودر لباسشویی بدین لطفا
(فروشنده یه ۷-۸ ثانیه ای نیگام میکنه)
- یه دونه میتونم بهت بدم! بدم؟
- آره منم یه دونه میخاستم.
- آی پسر یه دونه ازون پودرا بیار!
(پسر ه یه چند ثانیه ای به من نیگاه میکنه و احساس میکنم از تصمیم اوستاش معجبه! میره ازون زیر میرا یه بسته پودر میاره)
- بفرمایید. شد ۸۰۰ تومن
- بفرمایید (یه دو هزاری)
- پودر گرون شده ها فکر نکنی زیاد حساب کردم.
- باشه! (با خودم میگم مگه ۸۰۰ تومن زیاده؟)
وقتی میام خونه رو جعبه رو میخونم. زده ۳۳۰ تومن! نامرد ۲.۵ برابر حساب کرده. همون لحظه تو تلویزیون دارن با یه نفر تو فورشگاه شهروند مصاحبه میکنن:
- آقا پودرو چند خریدی؟
- ۳۳۰ تومن!

وقتی احساس میکنی سرت کلاه رفته چه حسی پیدا میکنی؟ مهم نیست طرف چند تومن کلاه گذاشته باشه. مهم اینه تورو شاسکول حساب کرده باشه... خیلی حالم گرفتس!

دزدگیر

بچه تهرونی؟

اتوبوس قزوین - تهران

ساعت 4:30 بعد ازظهر روز پنجشنبه.

درست پشت سر شوفر نشسته ام. اطراف شوفر پر از زلم زیمبو است، عکس هنر پیشه ها، عروسکای جورواجور، موی مصنوعی، گل خشک شده، دو کلاه کوچک کابویی و کلی خرت و پرت دیگر. شاگرد شوفر هر 20 دقیقه یکبار برای شوفر چای میریزد. اطراف جاده از برف سفید است. بغل دستم جوانکی 15-16 ساله نشسته است. کمی چرت میزنم. نزدیک کرج شده ایم. چند نفر پیاده میشوند. دیگر بیدار شده ام. جوانک مرا زیرچشمی میپاید. به او نگاه میکنم، میپرسد بچه تهرانی؟ با اشاره سر میگویم آری.

- تهران کجا کار گیر میاد؟

- کار؟ چه کاری؟

- هر کاری.

- هر کاری که نمیشه، چه کاری بلدی؟

- هر کاری، ساندویچی، کارگری.

- همممممم، خب نمیدونم تو روزنامه ها بگرد.

- روزنامه؟ مثلا کجاها بیشتر کار هست؟

- من نمیدونم، خب یه سر برو تو بازار بگرد.

- الان این اتوبوس میبره تو خود شهر؟

- آره. تا حالا تهران نیومدی؟

- نه. مغازه ها تا چند بازن؟

- تا هشت و نه هستن. اخه کی بهت گفته بیای تهران؟

- چند تا از دوستام اومدن میگن کار هست.

- اهل کجایی؟

- اهل دهاتم. (به دستاش نگاه میکنم. راست میگه، دستاش خیلی زمخته.)

- خب تو الان کجا میخای بری تو این سرما؟ (فقط یه پیرهن تنشه و یک کاپشن نازک)

- بالاخره یجا میرم.

چند دقیقه بعد اتوبوس میرسه به پل جناح و من بلند میشم که پیاده شم. وقتی از جام بلند میشم بهش میگم خدافظ ولی اون فقط به من نگاه میکنه...