غول یک چشم

حافظ

رفته ام بيرون من از كاشانه خود، غم مخور            تا مگر بينم رخ جـانـانـه خود، غم مخور

بشنوي پاسخ ز حـافظ، گر كه بگذاري پيـام            آن زمان كو بازگردد خانه خود، غم مخور

خيام

اين چرخ فلك، عمر مرا داد به باد                    ممنون توام كه كرده اي از ما يـاد

رفتم سر كوچه منزل كوزه فروش                    آيم چو به خانه، پاسخت خواهم داد

فردوسي

نمي باشم  امــروز  انـدر  ســراي                       كه رسم ادب را بيارم به جاي

به پيغامت اي دوست، گويم جواب                      چو فردا برآيد بلند آفتاب!

مولانا

بهر سماع از خانه ام، رفتم برون رقصان شوم          شوري برانگيزم به پا، خندان شوم، شادان شوم

برگو به من پيغام خود، هم نمره و هم نام خود        فردا تـرا پاسـخ دهم، جـان تـرا قـربان شوم

منوچهري دامغاني

از شرم، به رنگ باده باشد رويم                     در خـانه نباشم كـه سلامـي گويم

بگذاري اگر سلام، پاسخ دهمت                     زان پيش كه همچو برف گردد مويم

بابا طاهر عريان

تليفون كرده اي، جانم فدايت                     الـهي مـو به قـربونِ صدايت

چو از صحـرا بيـايم، نـازنـينم                    فرستم پاسخي از دل برايت!