در حالی که در آمریکا زمزمه‌هایی مبنی بر سفر مجدد انسان به کره ماه پس از گذشت بیش از 37 سال از آخرین سفر آغاز شده است، بسیاری از کارشناسان و صاحب‌نظران امور فضایی معتقدند که سفر آرمسترانگ در سال 1969 با آپولو 11 به سطح کره ماه و 6 سفر دیگر با آپولوهای 12 تا 17 که طی کمتر از 3 سال انجام شد، یک نمایش تلویزیونی و دروغی بزرگ برای فریفتن افکار عمومی بود.

هرچند از اواخر دهه نود، این ایده به تدریج در میان نخبگان آمریکایی رواج یافته است اما با تجزیه و تحلیل تصاویر منتشر شده از سوی «ناسا» و تطبیق آن با اصول علمی، احتمال صحت این ادعا افزایش یافته است. پاسخ‌های متناقض و قابل تشکیک «ناسا» به ابهامات طرح شده نیز به تقویت این افشاگری منجر شده است. دلایل زیادی برای وجود این شک و تردید وجود دارد که من در اینجا تعدادی از آنها را بصورت خلاصه آورده ام:

تکنولوژی:

آیا تکنولوژی دهه 60 میتوانست سه نفر انسان را از جو زمین خارج کرده و دو نفر از آنها را به ماه ببرد؟ بهترین کامپیوترهای آن زمان به اندازه پردازشگر یک ماشین لباسشویی امروزی حافظه و سرعت نداشتند و آیا بدون استفاده از کامپیوتر آن سفر شدنی بوده است؟

عکسها:

در عکسهای آنها در آسمان هیچ ستاره ای دیده نمیشود! در حالیکه در تمام عکسهای فضایی آسمان پر از ستاره است. آیا ناسا این عکسها را جلوی پرده آبی گرفته است؟ همچنین میدانیم که ماه اتمسفر ندارد و به همین خاطر اجسامی که در سایه باشند دیده نمیشوند و فقط اجسامی که در نور مستقیم باشند دیده میشوند. ولی عکسهای ناسا از ماه اینچنین نیست و بعضی قسمتهای سایه نور ملایمی دارند و آنهایی که در نور مستقیم هستند باید بسیار روشنتر و درخشنده تر باشند. در یکی از عکسهایی نیز که از طرف ناسا ارائه شده است سه فضانورد دیده میشود! از طرفی عکسی که نشان دهنده محل قرار گرفتن سفینه آنها میباشد فاقد هر نوع گودال و یا سوختگی بر اثر فرود آمدن سفینه میباشد و این بسیار عجیب است. زیرا میدانیم سفینه ای که بتواند این مسیر طولانی را طی کرده و آن همه تجهیزات با خود حمل کند قطعا بسیار سنگین بوده و هنگام فرود نیروی زیادی بر سطح ماه وارد میکند.

درجه حرارت:

دمای هوا در ماه روزها به 120 درجه میرسد و در این دما آنها چگونه فیلم  یا عکس گرفته اند؟ شبها نیز دما یه منفی 30 درجه میرسد و در این دما همه چیز ترد و شکننده میشود. این تفاوت دما باعث انقباض و انبساط بسیار زیاد اشیا و مخصوصا سفینه و تجهیزات آنها شده و کارکرد آنها را مختل میکند.

راه رفتن فضانوردان:

میدانیم گرانش ماه یک ششم گرانش زمین است. پس چرا فضانوردان گاهی روی ماه به راحتی راه میروند و گاهی جست و خیز میکنند.

شهاب سنگها:

ماه به دلیل نداشتن اتمسفر در معرض برخورد هزاران شهاب سنگ قرار دارد و این خطر در طول سفر نیز وجود داشته است.

جو زمین:

جو زمین مانند کمریندی عمل میکند که زمین را از امواج رادیویی حفظ میکند. این کمربند رادیویی تا فاصله 700 مایلی زمین کشیده است و با توجه به فاصله 2000 مایلی ماه باید از این کمربند عبور کرد و بعد از گذر از آن باید در برابر این تشعشعات رادیویی مقاوم بود. لذا باید لباسها و سفینه فضانوردان بسیار مقاوم بوده و از لایه های بسیار ضخیم سرب پوشانده شده باشند.

 

در صورت علاقه به دیدن متن کامل این مقاله و عکسهای مورد نظر e-mail خود را درج کنید تا آن را برایتان ارسال کنم.